Artık değil
Cuma, 20 Şubat 2009
Bir kare kalır sonrasında. Onu hep öyle hatırlarsınız. Sanki onun için hayat o karede durmuştur. Durmaz ki aslında. Gider o. Devam eder. Değişir. Duran, kalan, biten hep içinizdeki “o”dur. O artık orada değildir. Çekip almıştır kendisini içinizden.
Bir bankta otururken önünüzden geçen ayakları görürsünüz. Dört tane birden geçtiğinde içiniz sızlar.
