© Gunnisal

Çocukken zihnimiz alabildiğine özgür, alabildiğine açtır. Akar gideriz başkalarının düşüncelerinin arasından, kendi istediğimiz, güzel yöne. Çünkü yanlış yapmaktan korkmayız. Hayallerimiz hep büyük, yaratıcılığımız doruktadır.

Sonra okulda, yanlış yapmanın ne kadar “kötü” bir şey olduğunu söyler testler, sorular, öğretmenler. Küçülür hayallerimiz, daralır ufkumuz. Köreliriz. Yanlış yapmamaya programlanmış diğerlerine benzeştiriliriz. Ama aynı zamanda da yaratıcı olamadığımız için suçlanırız.