Mutlu bir insan gördüğünde gizliden üzülen insanlarız biz. O mutlu olan, gözleri gülen en sevdiklerimizden biri olsa bile. Biz buyuz.

Planlarımız var bizim. Hiç kimsenin bilmediği ve bizim de öğrenmelerini hiç istemeyeceğimiz. Görünürken en sevilesi yanımızı ortada bırakıyoruz, bakmıyorlarken en sinsi yanımız sivriliyor. İnsanoğlu denilen şey bu en temelde. Hayatımız boyunca da bunu inkar etmek ve kabullenilmek için uğraşıp duruyoruz. Buyuz.

Benden bağımsız hiç ama hiçbir şey yapmıyoruz aslında. Sevmek, yardım etmek ve o bütün “iyilik” kelimesi içine sığdırdıklarımız bile buna dahil.

Binbir şehirde, binbir farklı kalple yaşarız. Birbirimizden habersiz.

Bazen kocaman dünya tek bir şehirmiş gibi gelir. Otobüse atlasan, iki sokak yürüsen orda, yanında olacakmışsın gibi… Olmaz. Olsun diye umarsın. Parça parça, oradan oraya akar gibi.

İstediğimiz gibi olsun her şey, sevdiğimiz, alıştığımız, umduğumuz gibi… Olmaz. En azından hiç kötü hissetmeyelim isteriz. O da olmaz.

Basitliği, yalınlığı, saflığı, sadeliği aradığımızı, huzuru kovaladığımızı zannederiz. Tüm bunları istemeye başladığımız gün, sihri bozulur. Bu yüzden, hayatımızın en kekre bırakan tarafı; beklentilerimiz.

Masamın üzerinde iki model araba var. Birbirinin aynısı. Fakat biri daha başarılı; Üçüncü. Bazen oynuyorum onlarla. Dördüncü olanı daha çok seviyorum.

Bazen ellerimin kocaman olmasını istiyorum. Uzatıp hayatımdaki her şeye yön verebileyim. Bazılarını tutup atayım. Bazılarını yanıbaşıma koyayım; O’nu. Çocuk olmak çok çekici. Hayatın her yeri oyun alanımız. Yapamamak yok, imkansız yok. Yalnızca istemek var.

Oyun oynamak güzel şey. Hayal ile yer değiştirene kadar çok güzel.

Gece yarısı geçtiğimiz sokaklar, içkinin de ektisiyle birden romanlaşıverir. Son sayfalarında ayrılığa gidecek bir hikayenin kahramanı gibi mutlu ama geleceksiz hissedersin.

Görünen hiçbir şey kendisi gibi değildir sanki. Yapmadır yaşananlar, gülücükler, öpüşmeler. Biteceğini bilir gibi yaşarsın ama yine de tadını çıkarmaya çalışırsın kimseye farkettirmeden. Yapaylığa karışır gidersin. Belki de, değersizleştiren gözlerle baktığın için sonunu gördüğün uydurulmuş bir hikayeye dönüverdi yaşadıkların, kim bilir…

Önümüzde bir sürü bilinmezlik, artık taşımakta zorlandığımız binbir türlü sorumlulukla puslu havalar içinde kalırız. Ne hep yanımızda hissettiğimiz dostlarımızın renkleri görünür gözümüze, ne de kahkaha atacak kadar mutlu olduğumuz zamanlar…

Tek isteğimiz kaçmaktır her şeyden. Açılmak. Arkaya bakmadan, ne olacak diye düşünmeden uzaklara gitmek. Huzuru oralarda bulur, kurtuluruz diye umarız.

Çoğu zaman başkalarını kendimize uydurmak için uğraşırız. Olmaz. Yine de, her seferinde bana benzesin, benim sevdiklerimi sevsin, sevmediklerimi yapmasın isteriz.

Ya kendimizi başkasına benzetmek istediğimiz zamanlarda ne olur? Her yaptığımız batttığında bir yanımıza, ruhumuzun hamuru başka türlü yoğrulmuş olsaydı keşke diye hayıflanlığımızda ne olur? Değişmek, düzelmek isteriz. Ama bunu nasıl becerebileceğimizi bilemeyiz.

Hafta sonu, sabah, güneş doğmadan kaldırır annesi çocuğunu. Bahçeye gidilecektir. Yaz sıcağı kendini belli etmeden iş bitirilebilsin diye. Çocuk gözlerini ovuşturarak kalkar, mahmur.

Öğleye doğru biter iş. Yol kenarında bekler çocuk. Babası gelecek ve alacaktır onları asfaltın yanından. Yorgundur, en uzağa bakar, yolun incelip, görünmez olduğu yere.

Dönerken tek bir şey düşünür çoğu zaman; acaba hafta sonu çizgi filmleri bitmiş midir? Hangisine yetişir, yetişebilir mi?

Gözünüzü açtığınızda yapacak, yetişecek hiçbir şeyin olmadığı bir zamanda nefes alırken yaşadığını hisseder insan.

Etrafımızdaki her basit şey daha bir anlamlanır. Uzakta bağırışa bığırışa oynaşan çocuklar, ağacın en tepesindeki yaprakların sallanışı, rüzgarla oynaşan perde, duvardaki pütürcükler, hareket ettiğini farkedemeyeceğiniz kadar yavaş süzülen bulutlar… O zaman mı dinlenir insan, o zaman mı görür… Derin bir nefes, en uzunundan…

Film olur bir süre sonra hafızada. Gülüşü, endişesi, sevişi, öpüşü, gözünün içinden kalbine bakışı.

Bazen başa sarar. Ama bu, eski günlere dönme değildir ki. Sadece izleyebilirsin. Kopuk, yitmiş, özlenmiş. Bu kadar. Yapacak hiçbir şey yoktur. Eskitmişsindir. Kaybetmişsindir.