Sabahları cıvıl cıvıl aslında burası. Oynaşan çocuklar, koşuşan köpekler, ferah çim kokuları üzerinde kravatı ya da siyah diz üstü eteği ile boylu boyunca uzanmış, bulutları izleyen insanlar…
Şimdi ise bomboş çimlerin üzerinde bir beden, hareketsiz yatıyor. Belki de 1 saat önce bir barda en hareketli parçalarla içkilerini yudumlamaktaymış. “Yaşamıyor mu artık?“, “Kim onun ayaklarını bağladı?” hiç bilmiyorum.
Okan Doğan
belki beklemeden belki hiç bilmeden geldim bu yeşilden vadiye sabah işe giderken görmüştüm çocukları cıvıl cıvıldılar, şimdi ise ben yalnızlıktan burdaydım, sonra uzanmısım ve her bir ot konusmus tek tek benimle milyonlarca hatta milyarca ot konusmus benimle sessizce uykuya dalarken…
Ne Hissediyorsun?